Sykla til Paris til inntekt for Barnekreftforeningen

Sykla til Paris til inntekt for Barnekreftforeningen

Deltakinga mi i Team Rynkeby har vert eit eventyr frå ende til annen. Eg hugsar enda når telefonen kom. Det gjekk ca 2-3 minutt før eg skjøna kven eg snakka med. No ca 10 månader etterpå har eg fullført turen til Paris med gjengen. Det er heilt sprøtt.

Det er omtrent 2,5 veker sidan me sto på startstreken på Rådhusplassen i Oslo, for ein følelse det var. Eit folkehav og eit kjempeshow. Det kribla i magen der eg sto som deltakar, som trekklagskaptein og førstereisgutt med det nyoppstarta laget, Team Rynkeby God Morgon Haugaland. Ekstra kjekt var det sjølvsagt at eg fekk kjentsfolk på besøk, tusen takk Steinar og Elisabeth! 😊

Det var ei spent, men god stemning når me trilla ut frå Rådhusplassen i retning Ingjerdstrand. Følelsen av å sitta i frontrekka for Haugalandslaget var spesiell. Følelsen ein får når ein ser på publikum kva dette faktisk betyr, og ikkje minst på alle deltakarane. Syklar med bilete av ungane på ramma. Tårer i augene, smil om munnen og eit hav av andre følelsar. Dette er den beste måten eg klarer å beskrive kva dette betyr, og korleis dette føltes.

Utanfor danskebåten stod me saman med vårt fantastiske service team. Ungane stod klar med Antibac, og det var tilgang på forskjellige goder som kunne gi oss litt energi før me skulle ombord. Eg sat med blanda følelsar når eg for ombord på båten. Det var ufatteleg godt å komma i gang, men samtidig så var det i morgon det verkeleg skulle starta, dette var jo bare starten på starten. Det var ingen fysisk prøvelse. Me var ikkje i gang med å køyra som eit lag med den flyten me hadde øvd på i månadar. Likevel sat eg med ein god følelse. Eg var på tur med den gjengen eg skulle tilbringa tid saman med i ei god veke. Det føltes godt!

København var startpunktet vårt. Saman med eit eller to andre Rynkebylag kjempa me ein iherdig kamp med alle kineserane om å komma først av båten. Det var ein kamp me eigentleg var dømt til å tapa, men saman er me sterke, og jaggu kom me oss først av båten, for ein start på dagen, allereie slått kø-snikar nr 1.

Oppstilling vart det ropt av Kaptein Jammi. Stemma bar godt. Laget vart lest opp av Liv Johanne, og alle stilte opp deretter. 2 fine rekker… Alle klare? Me triller. Allereie første meter vart det innkøyringstrøbbel, ei rekke på fortau, ei i vegen. Det tok heldigvis ikkje lange stykket før dette ordna seg.

Oppstilling!

2 fine rekker!

Alle klare!

Me triller!

Hald høgre!

HALD HØGRE!!!!!

Me sykla innom rikshospitalet for eit bilete. Me var veldig klar over at me ikkje kom til å rekka nokon av arrangementa i København. Laget sykla i rykk og napp gjennom byn. Røde lys, splitt i laget. Likevel var me samla nok til at me kom oss forhaldsvis velberga ut av byen. Me hadde diverre eit uhell rett før eine stoppen vår. Det gjekk heldigvis tålig bra.

Værmeldingane viste at me skulle ha solide temperaturar på veg til Paris. Mange dagar mellom 25-30 grader, men nokre dagar skulle det bli rundt 40 grader. Det er varmt det.

Det var mange som imponerte meg allereie første dag. Mykje grunna tidspresset me hadde for å rekka ferja til Rostock, og ikkje minst at dei stod på utan å klage seg i varmen. Mange hadde heldigvis smurt seg god niste, noko dei hadde godt av på vegen.

Vel framme på hotellet i Albertsdorf møtte me service teamet igjen. Musikken frå popanlegget skapte stemning, og det var ein trøtt gjeng som måtte i gang med klargjering av utstyr til morgondagen. På dagar som dette er det ubeskriveleg å komma til ferdig innsjekka rom. Tusen takk service!

Dag 3 skulle ta oss vidare frå Land-Gut Hotel Herman i 40 grader, gjennom 220Km til Egestorf. Mange hadde fått med seg kva temperaturar me skulle møta. At det skulle verta så krevjande som det vart i varmen trur eg det var eit fåtall som hadde sett for seg.

Det er godt me har ein så rutinert kaptein som me har. Kravet om å starta 07:10 kvar morgon er det mange som har sett svart på. Men fakta på bordet er at dette er noko av det smartaste som har vert gjort. Det er gull verdt å få trilla så mange Km før varmen verkeleg slår til.

Dagen starta som alltid når ein syklar ut frå ein by eller tettstad. Rykk og napp. Røde lys står i kø, men likevel så flyttar me oss greit. Fokuset på inntak av veske og mat er høgt allereie frå morgonen av. Nokon betre enn andre, men det er ikkje alltid lett, og det skjønar eg veldig godt. Viktigheita av å vera lagspelar er stor, her trengst det påminning, og kanskje til og med hjelp til tider.

Personleg er dette ein litt spesiell etappe for meg. I løpet av dagen skal me passera Lauenburg. Dette er ein liten del av «The Iron Curtain» ruta mi. Hjarta banka litt raskare når me sykla på brua over elva. Eg kjente meg igjen, hugsa kva syklistar eg snakka med og ikkje minst kvar eg overnatta. Gode minner, veldig gode minner.

På dagar som dette kan ein ikkje få takka service nok. Makan til jobb dei har gjort for at me skal ha tilgang på alt det me treng. Knerten i følgebilen vår var over på dosering av vatn for at alle skulle få like mengder. Dei har køyrt frå tettstad til tettstad for å få tak i meir vatn, og enda med å ringa på eit privat hus for å få fylla dunkane. TUSEN TAKK!

Ein skal ikkje undervurdera varmen. Å sykla 220Km i 40 varmegrader er på grensa til galskap. Erfarne eller rutinerte her har nesten ingen betydning. Her står det på kva ein klarer å tilføra kroppen av mat og drikka. Eg føler meg trygg på at eg drakk over 10 liter veska, men var kun ein gang på do. Skremmande.

Vel framme på hotellet var det ein stolt gjeng, ein sliten gjeng. Å fullføra ein dag som dette står det respekt av. Eg er stolt øve kvar og ein av dykk!

Liten videosnutt av meg og Henning som laga litt show av hans nattlige lydshow.

Lyst å sjå dinna fine snutten om kven som vant kampen om å sova? 😂

Publisert av Challenge4you.com Søndag 30. juni 2019

Neste dag skulle temperaturen heldigvis vera litt betre. Ca 10 grader ned. Turen var planlagt frå Hotel Hof Sudermullen og 204Km til Akzent Hotel Surendorff.

Viss me skal namngi dagane, så er namnet for dagen: Tissepausedagen. Gjengen var rutinerte etter gårsdagens 40 gradersoppleving, og drakk tilsvarande mengder. Me hadde ikkje trilla meir enn 10Km før me hadde første tissepause. Ja her snakkar me om kva som helst.

Pensjonisten å Pinglå

Luxury ass cream

Vondt i Ti****

Ja eg skal ikkje dra da lenger. Ynskjer du å veta meir om kva informasjon som vert delt kan du søka om deltaking for 2020 her: https://www.team-rynkeby.no/team-rynkeby/soek-om-deltakelse.aspx

Etter ein dag med mykje stopp, men flyt i mellom stoppa så var me framme på hotellet. Syklane vart parkert i garasjen og alle gjorde seg klare til middag. Før middagen byrja viste det seg at me fekk celebre gjester. Her kom sjølvaste Kenneth Baltzersen, Country manager for Team Rynkeby God Morgon Norge, og hans fanstastiske foto og videoteam. Det viste seg at han skulle sykle med oss på den neste etappen. Spanande.

Den neste etappen var ekstra spanande for meg. Eg visste at dette var dagen der eg endeleg skulle møta min fantastiske familie igjen. Om dei kom til lunsj eller på hotellet var framleis usikkert, men uansett…Dette var noko eg gleda meg til.

OPPSTILLING, TO FINE REKKER! ALLE KLARE 07:00, PRESIS!

Klar tale under møtet før dagens 175Km lange tur til Kalkar Kehrum. Aldri før har Haugalandslaget vert så tidleg klar. Det har alltid drøyd nokre minuttar her, nokre minuttar der. Ynskjet om at det nykomponerte laget skulle imponera Country manageren stod tydlegvis høgt på lista.

Laget trilla trygt og godt ut på vegen. Service sperra vegen så det skulle vera ein grei start. Flyten starta allereie den første mila. Antydning til medvind, men også ein sterkt motivert gjeng var medvirkande. Humøret var fantastisk i gruppa. Det var både sang, vitsar og lagrop som runga ut i det tyske landskapet når me fløyt gjennom dei fantastiske områda, tettstadane og inn til første pause.

Sjefen sjølv virka nøgd, då tenker eg på Kaptein Jammi. Det er han me skal gjera nøgd. Er han nøgd, er Kenneth nøgd. Det var god steming på lunsjstoppen. Livestreamen til Tommy i service gjekk som vanleg. Eg køyrte min egen på Challenge4you.com si Facebook side, og fekk eit herleg øyeblikk saman med Country manageren sjølv.

Publisert av Challenge4you.com Tirsdag 2. juli 2019

For ein flyt, for ein dag, for ein mat, for ein etappe. Haugalandslaget har aldri tidlegare hatt ein snittfart som dette. Det må seiast å vera den rette dagen å visa kva me kan.

Hotellet i Kalkar Kehrum var 400 meter unna. Eg ropte fram Kenneth på radioen. Han skulle vera den første som sykla i mål når me trilla inn. Eg var så fokusert på oppgåva at eg vart heilt satt ut når eg såg gutane mine, kåno og mamma stod på sidelinja når me sykla dei siste metrane. Eg la sykkelen fint frå meg og sprang det eg kunne på dei skamstive sykkelskoene. Følelsen av å sjå familien komma springande mot meg med eit smil kring munnen er ubeskriveleg. Følelsen av å få begge gutane hengande rundt halsen tør eg ikkje begynna å beskriva ein gang. Følelsen av å sjå kåno mi komma grinande mot meg var så sterk.Det samme når eg såg mi fantastiske mamma. Dei har begge vert med på sykkeltur tidlegare, det er stort, ubeskriveleg stort!

Eg føler meg ubeskriveleg priveligert som får lov til å oppleva dette saman med ein så fine gjeng som Haugalandsgjengen er. Når eg i tillegg kan starta ein etappe med ein klem frå mine to fantastiske gutar, samt eit kyss frå kåno, då er alt på plass for ein god dag på hjul. Dagens etappe rullar frå Kalkar Kehrum, gjennom Nederland og inn i Belgia, og heile vegen til eit veldig flott hotell i Liege.

Naturen me syklar i er fin. Flyten og rekkene held seg på eit høgt nivå og me set ein stø kurs mot Liege. Me har god hjelp kvar einaste dag av Knerten, vår fantastiske følgebilsjåfør. Det er uvurderleg, det er ikkje alle som får med seg kva rolle han har, men det er mykje farlege situasjoner som vert avverga grunna hans rolle. Tusen takk!

100Km og det flyt framleis godt. Me syklar inn i Nederland med godt humør og stø kurs mot Liege. 134Km er gått og me har eit uhell. Alt går heldigvis godt, og me er samla lag igjen ei stund etter. Uhell set alltid ein liten støkk i laget, og det tek ei stund før ein får flyten tilbake. Me kom oss samla inn til Liege. For eit fantastisk flott hotell.

Det ber sakte men sikkert mot slutten. Du merkar det på heile stemninga i gruppa. Det er ein sliten gjeng. Dei uhella me har hatt har stort sett gått tålig bra, men dei sett ein støkk i gruppa. Det er uansett ei gruppa med godt mot, godt humør og eit fantastisk smil om munnen som sett kursen ut frå Liege og i retning klatredag nr 1, og 165Km mot Sedan.

Mur de Huy har stått i tankane til fleire rytterar sidan påmeldinga. Det er nesten skummelt å snakka så mykje om ein bakke, for den vert verre enn den eigentleg er. Det skal seiast at det var ein stor oppleving å sykla bakken. For ein folkefest, for eit liv, for ein prestasjon av mange. Her var det folk som pressa grenser, grenser dei aldri hadde trudd ei kunne sprenga. Kjempestolt over gjengen!

Publisert av Challenge4you.com Torsdag 4. juli 2019

Navigeringa ut frå byen går bra. Trekklaget gjer ein betre og betre jobb for kvar dag som går. Samarbeidet med dei som er i lås, og dei sperrar kryss er tilnerma optimalt, og det er ein god kommunikasjon i gruppa.

Å finna ein god flyt på klatreetapper er vanskeleg. Spesielt når det forskjellige styrkar laget sit på. Nokre er lette klatregeiter, nokre er råsterke tyngre syklistar, nokre ferske, men sterke på sine felt, nokre humørspredarar osv.. Det finst mange styrkar. På dagar som dette så gjeld det å finna rytmen så snart som råd. Dette er dagar som kan gå utover humør, og ikkje minst gjera folk slitne. Det starta med ein del rykk og napp, men det kom seg etterkvart. Enkelte grep vart utført og ting starta å flyta meir og meir. Det er alltid godt når ein finn tilbake til flyten.

Ein lang dag vart omsider ferdig. Laget trilla inn til mål i Sedan. Diverre vart hotellet ein rein skuffelse. Maten fekk me såpass seint at nokre var allereie gått. Då maten endeleg kom, så smakte den ikkje noko godt. SKUFFELSE, men slikt kan skje. Eg reknar ikkje med dei får tilsvarande arrangement neste år.

Turens lengste etappe er også turens nest siste etappe, eller det vil sei…Turens siste, for den aller siste er sjarmør etappen på 5-6 mil. Denne dagen skal me ha mange høgdemeter gjennom 235Km. Dette er det mange som har kvidd seg til.

Temperaturen gjennom dagen viser seg å bli høgare enn forventa. Periodar rundt 40 grader. Det gjengen presterer denne dagen er større enn dei fleste skjønar. 235Km er langt, når du i tillegg skal gjere det i 35-40 varmegrader og eit høgt antall høgdemeter så er det ein stor prestasjon. Bonusen er også det som er bakdelen med denne løypa. Høgdemeterane tar oss gjennom Champagne distriktet. For ei oppleving. Dette er stort og vakkert. Eit minne for livet.

Med fare for å repetera meg sjølv. Eg er ubeskriveleg stolt over kva eg er med på. Eg har ikkje ord for kor stolt eg er over den prestasjonen gruppa utfører dag ut og dag inn. RÅBRA!.

Me trillar inn mot hotellet. Service står med sprudlevatn i glassa, og alt ligg til rette for at me skal nyta kvelden før sjarmøretappen. At middagen var ein skuffelse vert fort gløymt. Nokre tek seg ein tur til byn, andre sit på asfalten på utsida og mimrar. Meg inkludert på sistnemnte. Fine gjeng.

Sjarmøretappen står for tur. Syklane er tilnerma nypolerte, vertfall nyvaska, nysmurte og klargjort for å skina gjennom gatene i Paris.

Laget står oppstilt. Det er forskjellige tankar som går gjennom hovudet til gjengen. Ein spent følelse for mange, ein sterk følelse for nokre. Mange forskjellige tankar og opplevingar.

Me trillar ut frå hotellet. Eg og Martin sitt i front. Eg syklar med ei hand på skuldera hans. Me har klart det. Me er framme. Bare nokre mil igjen før me treff dei fantastiske familiane våre.

100% fokus på tryggleik. 100%

Det vert sykla mykje 1 og 1 i dag. Gatene i forstadane til Paris er smale. Det står mykje bil parkert. 1 og 1 er det einaste trygge. Vertfall er det vurderinga eg gjer. Me har god tid inn mot parken. Det vert litt venting i forskjellige parkar og langs kanalen før me trillar inn mot mål.

Det er lett å sjå at det tettar seg til. Det er gulkledde Team Rynkebyklær overalt. For eit syn. Det er mange som lurer på kva som skjer.

Endeleg er det sjølvaste sjarmøretappen av sjarmøretappen. Me set kursen inn mot folkehavet.

For ein følelse. Forestill deg dei tettaste klatreetappane i Tour de France. Folkehavet står så tett at det er såvidt det er breidde nok til å sykle to i breidda. Jubelen er høg. Me vert filma, tekne bilete av. Det er tårer, latter, smil og mange sterke følelsar å sjå. Me har fullført. Me er i Paris. Me har sykla frå Oslo til Paris på ei veke. Me har slått innsamlingsrekorden frå i fjor. For ein opplevelse. For ein prestasjon! Allereie før start i Oslo hadde me runda 10 millionar kroner frå dei norske laga. Pengar som går uavkorta rett til Barnekreftforeningen, øyremerka forskning på kreft hos barn.

Å møta kjentsfolk, å møta familien min i tårer, latter, smil og glede her, det er ubeskriveleg….. TUSEN TAKK!

Publisert av Challenge4you.com Lørdag 6. juli 2019

Siste innspurt vart ein tur gjennom Paris. Triumfbuen, Champs Elysees, Bataklan og Eiffeltårnet var nokre av områda me sykla innom. Tenk deg….Sjå for deg…. Her navigerer eg og Mads gruppa trygt gjennom Paris. For 6 månader sidan var mange i laget redde for å sykla i Haugesund by. No syklar dei i dei travlaste gatene i Paris. Det er imponerande det.

Publisert av Challenge4you.com Lørdag 6. juli 2019

Gratulera!

PS: Det er framleis mogleg å støtta oss i å støtta Barnekreftforeningen. Trykk på knappen under.

Vårens finaste sykkeltur

Vårens finaste sykkeltur

Grytidleg morgon og strålande sol, kan det verta betre? Alt låg tilrette for ein fantastisk dag på to hjul. Turen gjekk til vakre Tysnes. Ein planlagt treningstur etter ynskje frå Lisa Lien som er ein av deltakarane i Team Rynkeby – God Morgon Haugaland.

Livet gir mange erfaringar og nye kjennskap, Team Rynkeby deltakinga har så absolutt bidratt til dette. Me lev eit travelt liv her heima på Fitjar, første prioritet er våre fantastiske gutar, Lucas og Sverre. I tillegg har me vår kjære Lucrezia som bur hos oss og er utvekslingsstudent, samt at Lillian tar to studier på toppen av jobben. Det er ingen tvil om at det til tider er utfordrande å få kabalen til å gå opp, difor kjenner ein av og til på at ein ikkje alltid strekk heilt til når det kjem til deltaking i arrangementa som Team Rynkeby er med på i oppkjøringa. Då synest eg det var veldig godt og kjekt når Lisa spurte meg ein dag om ho kunne komma til Fitjar for å trena på sykkel saman med meg, det tek eg som ei tillitserklæring. Sjølvsagt har eg lyst å bidra på dei måtane eg kan.

Løypa eg hadde valt er til tider kupert, forhaldsvis lang, men fantastisk fin. Planen var å bli kjørt til Jektevik, for så å ta ferja over til Tysnes, for så å returnera til Stord og fullføra treninga der.

Jeg er verdens verste forsovelseseshottentott

Meldinga tikka inn på «messenger» 08:25. Jaja, framleis mogleg å rekka ferja tenkte eg, bare litt mindre frukost og kaffi i forkant.

Klokka 10:05 satt me på terrassen og nøyt ein god kopp kaffi og ein hyggeleg prat. Me rakk ikkje planlagt ferja, så det blei neste moglege klokka 11:15.

Eg tok av syklane frå taket på bilen og klargjorde dei. Godt eg hadde med pumpa, for stakkars Lisa hadde bare 4 bar i hjula. Syklane vart raskt klare, og Lillian tok det obligatoriske oppstartsbiletet før me trilla sakte men sikkert ombord på MF Folgefonn. For eit vær, for ein motivasjon, for ein tur me hadde forran oss.

Ferjeturen var fin, temperaturen var god og eg fekk ei bekrefting på at «kort kort» var korrekt val av klær.

Me starta roleg frå Hodnaneset og satte kursen mot Flakkavågen og Onarheim etter at bilane hadde kjørt. Dette området er eit fantastisk stykke natur. Nydelege omgivelsar der du syklar i sjøkanten med utsikt mot dei majestetiske Kvinnheradsfjella. Lukta av sjø, tang og tare sviv inn i nasa di som den beste parfyme….Himmel!

Tysnes er kupert, mykje opp og ned, nokre bratte kneikar, men samtidig fine sletter som gir rom for å kosa seg. Målet mitt for Lisa på denne turen er at ho skal få kjenna at gjennom ein lang dag på sykkel så er det oppturar og nedturar, ein må bare gjer nedturane så korte som råd. Eg hadde lyst at ho skulle få kjenne på følelsen av fart og flyt i periodar, men samtidig få inn bakkar for god styrketrening. Auka erfaring er vell eigentleg hovudmålet.

Lisa kjempa seg opp kneika i retning Lundegrend. Pusta godt, men ikkje eit negativt ord. Sterkt. Etter bakken la ho seg fremst med eit smil.

For ein fantastisk følelse å kjenna at beina vil dø i bakken, til at dei kjennes sterke rett etterpå

Eg er tidvis imponert, ikkje nødvendigvis over treningsgrunnlaget, men over motivasjonen, humøret og ståpåviljen. Treningsgrunnlaget er me jo ute å jobbar med no.

Me passerer Lundegrend og set kursen mot Våge. Sjølukta er tilbake, det er heilt fantastisk. Vegane gir lite rom for flyt når ein kjempar i bakkane, men god trening er det.

På veg fra Våge i retning Hodnaneset merker eg at bakkane svir hos Lisa. Framleis ikkje eit negativt ord.

Vel framme på ferjekaien vart det ein fin prat i sola. Det kom ei hyggeleg dame bort til oss å snakka litt også.

Ferjeturen over til Stord gjekk alt for raskt. Me sat å nøyt sola på øvre bildekk. Nydeleg.

Etter ankomst Jektevik sat me kursen sørover mot Leirvik. Tungt å starta rett i ein bakke etter ein pause. Lisa var tom for vatn, så ho fekk mitt.

Me hadde ein fine fart og god flyt på fortaua mot Grov. Lisa låg ganske tett på hjulet og gjorde nøyaktig den jobben hu skulle. På Grov var det bare å komma seg ut i veibanen. Heldigvis var ferjetrafikken allereie passert.

Turen gjekk vidare via Rommetveit og ned til Leirvik sentrum. På Rommetveit var det ein vegarbeider som hadde stålkontroll på at me skulle til Paris. Skulle gjerne slått av ein lenger prat.

Opp Vikabrekko vart me einige om å korta ned ruta. Me set kursen mot lasagne i Rossnesvegen 111 på Fitjar. Skal bli godt å sjå kåno og ungane igjen, i tillegg har svigers komt på besøk. Kjekt.

Motvinden me fekk i Sagvåg var ikkje noko kjekk. Me jobba og sleit for kvar km/t me kunne få.

Når me sto på Rydland og venta på Lillian var det ikkje for å få påfyll av mat og drikka, men rett og slett fordi ryggen til Lisa slo seg vrang. Me kasta inn handkledet, monterte syklane på taket, nøyt kvar ein seigmann kåno hadde med, å ikkje minst Solo flaska….

Vel fortjent sat me å nøyt ein god lasagne heima i huset. Nydeleg.

Tusen takk for ein fine tur Lisa, hardt skal det være, det er det som gjer det lettare når alvoret startar. Stå på, tren vidare, og gå «all-in» for dette no! Det krever sitt, men det er verdt det til slutt.

Diverse sitat Lisa på denne turen:

Følte du mista litt troå på meg i går, og det e ikkje så rart 😅Mista troå sjøl ei litå stund der, men i går kveld kjente eg at det tok fyr i meg. Eg ska sykla te krampå tar meg fram mot 29.juni

Takk for nydelig opplevelse i vakre omgivelser, knallgod treningsøkt og indre banning

Indre banning kan me lika, spesielt når det ender med takknemlighet og gode smil i etterkant 😊

På gjensyn

Stian

Blikkstille vatn og nydeleg solnedgang

Blikkstille vatn og nydeleg solnedgang

Strålande sol, blikkstille hav og to spreke foreldre gjer at alt låg tilrette for ein fine kveldstur til Rutle. Ein fine tur vart det.

Eg vart positivt overraska når pappa sa ja til enda ein tur på hjul, og ikkje minst når det var til Rutle. Me hadde ein fin tur på måndag, så eg skjønar godt at han var litt tilbakehalden til å byrja med.

Sykkelen hadde fått nytt dekk og slange, eg var påkledd og satte kurs mot Steinabrekko og mine foreldres heim. I det eg åpna døra fekk eg ein veldig positiv overraskelse, der satt begge foreldra mine påkledd i mine Challenge4you sykkelklær. Det skjer ikkje ofte.

Me trilla inn i mot Rema 1000 og tok Stølsvegen sidan det er så skarpe steiner i sentrum der dei arbeidar. Angrar på veivalget i går, punktering vart det.

Eg har ingen behov for kjempefart når eg har fått med denne gjengen på tur. Her set eg pris på kvart eit sekund. Jo lenger tid jo betre.

Pappa syt litt over vondt i bakstussen etter gårsdagen, mammo set å smiler. Dette gir meg gode minner. Tenker litt tilbake på dei siste 50 mila der mammo var med meg på min lange sykkeltur til Svartehavet. Eg har ein vill draum om å ha med mine gutar, kåna og foreldre på ein tur i vårt fantastiske land…Sjå for deg opplevinga saman.

Stolte var dei begge over å ha komt seg til Rutle. Bare halvegs nå. Pappa var skjeleglad for at me ikkje skulle til Dyvikjo, er jo ikkje naudsynt å ta bakken to gangar.

Me satte kursen nordover igjen. Dette er kvalitetstid for meg. Eg håpar verkeleg at dette er noko som kan gjentas innimellom, det hadde vert utruleg kjekt, og ikkje minst helsebetrande.

Når me sykla over Tveita med kurs ned mot Vik fekk me utsikt mot ein fantastisk solnedgang med gjennskin frå eit blikkstille Storavatn. NYT.

Takk for turen Mamma og Pappa, de er gode! Må ikkje bli lenge til neste..

Teamhelg med Team Rynkeby God Morgon

Teamhelg med Team Rynkeby God Morgon

Endeleg er dagen for Bømlasamlinga på trappene. Eg har vert så spent på denne dagen. Det har vert mange spørsmål i hovudet mitt i forkant. Korleis vil det verta å endeleg bli betre kjent med gjengen? Kan eg bidra med noko positivt i gruppa? Spent på mennesket, og kva gode samtalar som ligg føre meg.

Tidleg laurdagsmorgon sat eg i bilen mot Halleråker på Bømlo, eller rettare sagt, eg skal til Bømlo Hjarterom. Eg veit ikkje kva det er, men eg likar namnet. Sykkelen er på taket, bagasjen er pakka og eg motiverer meg for ein eller to lange dagar i regn.

Eg vert møtt av Lars, ein av vertane, og inne var det rett til frukost saman med Torunn som også var vert, samt Ingrid Helene som er ein del av vårt fantastiske serviceteam. Eg skal innrømma at eg var frykteleg spent, men det gjekk ikkje lange tida før snakketøyet virka som det skulle.

Resten av gjengen kom etterkvart og me vart sakte men sikkert klar for sykkeltur. Det låg an til å bli ein våt affære, men det var me innstillt og motivert for.

Oppstilling vart ropt ut av kaptein Jammi, og Liv Johanne. Gruppa var klar. Me trilla ut frå Halleråker og satte kursen mot Langevåg. Det var lett å merka at gruppa var spent. Farten var ganske lav, men humøret var godt i gruppa. Endeleg var me på hjul saman. Fantastisk kjekt at så mange hadde anledning til å ver med.

Turen ut mot Langevåg starta med ein del rykk og napp, litt trekkspelseffekt og forhaldsvis uryddig sykling. Eg kjente for min del at det gjekk ein del tankar i hovudet mitt, ikkje negative, men tankar om kva måte eg kunne bidra til meir trygghet for enkelte, samt meir flyt. Eg elskar flyt, flyt er det besta som finst på sykkel.

Liv Johanne hadde sett det samme, og det vart gjort nokre grep i gruppa når det kom til plassering. Eg vart flytta fram til Lisa og me sykla saman vidare. For ein energi og positivitet. Me fekk flyten opp nokre hakk i fleire periodar. Det å sjå korleis gjengen sprudla når dei såg korleis det kunne flyta. Fantastisk, rett og slett.

Det vart ein toalettpause på senteret i Langevåg før me sykla vidare. Vegane på Bømlo er godt varierte, nokre stadar med fantastisk standard, nokre smale med ein del slaghål og andre variantar. Kjempeflotte forhald til å øve på verbal kommunikasjonsflyt og tegngiving i gruppa.

Regnet fortsatte å pøsa ned. Det var ein konsentrasjonsprøve for kvar og ein. ROLIG, TEKNISK, TEMPO, ROLIG, ROLIG, ALLE ER MED, ALLE ER OVER er noko av informasjonen som gjekk igjen og igjen. Trafikkantane var i stor grad snille med oss, men det var nokre som absolutt ikkje kunne ver frå Bømlo, for slike forbikøyringar bala ikkje me med her på øyno, kom det frå Torunn. Makan til humørspredar skal du leita lenge etter. Alltid ein kommentar på lur.

Eg smilte godt og lenge når eg høyrte kjente låtar, men minst lika mykje når fleire i rekkene dikta eigne sangar for laget, fantastisk.

Kor ska me gjør av oss, kor ska me gå, kor e revansj me har venta på. Alt me har kjempa, sloss for å få, kan ikkje venta å klara det nå.

Humøret kan ingen ta frå oss, det er vertfall heilt sikkert. For eit humør, for ei stemning, for ein gjeng!

Turen gjekk vidare på andre sida av Siggjo og i retning Moster. Her snudde me nede på kaien og sykla vidare. Våte og kalde var me klar for å komma heim. Det vart meir og meir stille i rekkene når me sykla nordover mot Svortland og vidare mot Halleråker.

Alle vel framme på Halleråker, klare for ein god og varm dusj før det vart god mat og sosialt på kvelden.

Det vart ein fantastisk fine kveld med det som er i ferd med å verta gode vener. Me kosa oss med ein knallgod chilli con carne, eit utruleg hyggeleg vertskap og selskap. Samtalane gjekk i historiar frå tidlegare turar, tankar kring årets tur og ikkje minst litt innblikk i kva personlege historiar som ventar.

Dag 2:

Etter ei god natt søvn heime hos Torunn og Lars, sat eg meg ned i sofaen heilt aleine og begynte å skrive litt stikkord frå gårsdagens tur. Eg sat med ein god følelse, og gleidde meg til ein ny dag på hjul saman med denna fantastiske gjengen. Værmeldingane var varierte, noko som gjorde at eg mentalt forberedte meg på nok ein fuktig dag.

Resten av gjengen begynte å våkna til. Vertskapet diska opp med ein kjempefrukost, for ein start på dagen.

Gruppa klarte sakte men sikkert å gjera seg klare for sykling. Men først etter at Lasse, Håkon og kaptein Jammi hadde gjort ein fantastisk teknisk jobb med syklane til storleiken av gruppa. Det viste seg at bremsene som fulgte med syklane var noko ubrukelege greier, 90% av gruppa var nesten utan bakbrems når dagen var omme.

OPPSTILLING! ALLE KLARE, KJØR! NEEEEI…KAPTEIN JAMMI SKAL SETTA I GANG GRUPPA..KAPTEINS ORD ER LOV!

Hærleg tenkte eg. Det er viktig i så store grupper at rollene vert oppfylt, og at beskjedar vert fulgte.

Me satt i gang etter nokre kloke ord frå Kaptein Jammi. Dagens mål var nordre del av Bømlo. Ein av mine favoritturar i Sunnhordland, kombinert med Onarheim på Tysnes med den fantastiske utsikta over snødekte Kvinnheradsfjell.

Turen starta med eit roleg tempo, men det hadde skjedd noko med gruppa over natta, det var ein slags ro, trygghet og det virka som folka var meir komfortable saman. Gruppa sykla mykje ryddigare og var godt samla. Nøkkelen er ikkje farten enda, nå gjeld det å få folk i gang, få folk til å kjenna kvarandre, til å sykla godt saman, til å nyta tida på sykkelsetet og til slutt oppnå ein god flyt i turane, som igjen vil resultera i ein mykje betre snittfart ved seinare høve.

I rundkøyringa på Svortland var det satt opp ein frå gruppa som stoppa trafikken, slik at gruppa kunne sykla trygt og godt gjennom utan å være til fare for seg sjølv eller andre. Det var ein fryd å sjå på.

Været var føreløpig heilt strålande, det vil sei opphald og godt humør.

Me passerte tidleg Urangsvåg og satte kursen mot Brandasund. Turen er kuppert og veldig variert. Det er ein god dag å sykla ut sidan det er søndag og ikkje så mykje trafikk ut mot fiskemottaket.

Naturen er eit syn for auga, eg elskar denne turen, og håpar at dei andre på sykkelen klarar å sjå litt både aust og vest når me passerer dei nydelege sunda, bruene og alt i området på veg ut i havgapet. Dette er ein tur som absolutt er verdt å sykla saman med ein venegjeng, bare for å nyta, ta seg tid til bileter, og ikkje minst tid til å bare sjå, nyta og slappa av.

Flyten i gruppa ut mot Brandasundet er hundre gangar betre enn dagen før. Heldig som eg var så havna eg saman med Lisa som satt i gang fleire sangar. Me sykla forran Bergliot og Signe som var i full gang med å komponera ein eigen Team Rynkeby God Morgon sang for Haugalandslaget. Smilet sat laust.

Bilete: Frode Tønnesen

Me stoppa ei lita stund i Brandasundet. Turen gjekk ikkje ned til «Nillo» på skjæret, men vidare ut til Johnsen. Det vil seie, dei fleste stoppa i rundkøyringa rett før. Lagbilete vart teken, nokre filma, nokon intervjua, andre hadde fokus på matinntak, teknisk og drikka.

Gruppa sykla tilbake same vegen, og satte kursen mot Innvær der service sto og venta på oss. For ein gjeng, for ein service, for ein glede og venlegheit. Eg slit med å finna ord, for dette er ikkje nokon som bare utfører ei oppgåve, dette er nokon som brenn for det dei er med på, det er folk som verkeleg ynskjer oss alt godt, og at me skal klara dette med helsa i behald. Tusen takk til alle dykk som er med og bidrar til at me kan klara å sitta på sykkelen time inn og time ut. APPLAUS!

Vidare sykla me mot Rubbestadneset og Rolvsnes. Det virka som nokre i gruppa hadde fått bensin i blodet. Energien var på topp og humøret enda betre.

Det var ei stolt gruppa som sykla tilbake og satte kurs mot Halleråker. Endeleg i mål etter ei utruleg helg der mange har imponert stort på kvar sin måte. Nokon med ein styrke, nokon med ein eigen evne til å halde ro i gruppa, andre viser eit fantastisk pågangsmot uansett sykkelerfaring og styrke og nokon har ein eigen evne til å spre godt humør. Summen av dette må bare bli bra.

Roy Martin, Liv Johanne, Peter og meg sjølv avslutta turen med å sykla ut til Hiskjo. Tempo var høgt og me tråkka godt. Ein veldig kjekk og fin avslutning på enda ein flott sykkeltur.

Helga vart avslutta inne hos vertskapet Torunn og Lars. På menyen stod det betasuppe, noko som var ufatteleg godt etter nok ein dag på hjul. Samtalane gjekk laust rundt bordet og det var tydleg at gruppa hadde knytta gode bånd på denne korte tida.

Eg satt kursen i retning Fitjar. Det skulle bli godt å sjå mi kjære kåna og mine to fantastiske soner.

Tusen takk alle samen. Tusen takk til Torunn og Lars for måten de tek i mot oss alle, det var ufatteleg kjekt og interessant å verta kjent med dykk. Eg veit eg ikkje har fått sett Bømlo Hjarterom, men måten de har tatt i mot oss gir meg ei beskriving av kva eg trur dette går ut på. Tusen takk.

Til alle de som har vert med å organisera, service, syklistar og alle saman. Eg gler meg veldig til å verta enda betre kjent med dykk, og ikkje minst til eventyret vårt på hjul til Paris. Saman er me knallgode!

På gjensyn,

Stian

nn_NONorwegian